صیت تو هفتاد کشور زانسوی عالم گرفت

رایتت را از ملوک و از ملایک لشکرست

بیخ جور از باس تو چون بیخ مرجان آمدست

شاخ دین بی عدل تو چون شاخ آهو بی برست

تو بدان منگر که عالم هفت یا شش کشورست

هرکه او در نعمتت کفران کند خونش بریز

زانکه فتوی داده ام کو نیز در من کافرست