تو بدان منگر که عالم هفت یا شش کشورست

بیخ جور از باس تو چون بیخ مرجان آمدست

شاخ دین بی عدل تو چون شاخ آهو بی برست

صیت تو هفتاد کشور زانسوی عالم گرفت

هرکه او در نعمتت کفران کند خونش بریز

زانکه فتوی داده ام کو نیز در من کافرست

بر سر شمشیر تو جز حق نمی راند قضا