فغان ز گردش این جان شکار جورپرست

دلم حریق وفاتت چو کرد خاکستر

یتیم وار برو جان به ماتمت بنشست

فغان ز عادت این رنج ساز راحت سوز

که صورتی که به عمری نگاشت خود بسترد

که گوهری که به سی سال سفت خود بشکست

زمانه عقد کمالی گسست و ای دریغ