که روزگار پس از انتظار نیک دراز

که آسمان نتواند نظیر آن پیوست

ز دامگاه عناصر چه فایده ست بگو

وزین کشنده دو دام سیه سپید که هست

بدین دو دام همین مرغ صید کرد و بجست

اگرچه در غم هجرت به نوک ناخن اشک

نماند مردمک دیده ای که دیده نخست