بدین دو دام همین مرغ صید کرد و بجست

ز دامگاه عناصر چه فایده ست بگو

وزین کشنده دو دام سیه سپید که هست

که روزگار پس از انتظار نیک دراز

اگرچه در غم هجرت به نوک ناخن اشک

نماند مردمک دیده ای که دیده نخست

وگرچه هیچ شبی نیست تا ز دست دماغ