که از چه عید و عروسی کرانه کرد و برست

وگرچه هیچ شبی نیست تا ز دست دماغ

هزار دیده نگردد ز اشک میگون مست

زبان حال همی گوید اینت مقبل مرد

تو پروریده کابوک آسمان بودی

از آن قرار نکردی در آشیانه پست

زمانه دل به تو زان درنبست می دانست