داند آن کس که دمی با من و تو بنشستست

گفت از عیب خود و از هنر ما مشناس

اینک ما را ز خیار آتش وزنی جستست

کار فرمای دهد رونق کار من و تو

کار فرمای مرا پایه من معلومست

لاجرم جان من از بند تقاضا رستست

باز چون گاو خراس از تو و از پایه تو