ذکر اقبال تو بر اوراق گردون می نبشت

آنچنان افزون ز روی مرتبت ز ابنای عصر

کافتاب از ماه و چرخ از خاک و کعبه از کنشت

دست قدرت صورت آدم همی کردی نگار

نه که خود آدم به ذکر تو تقرب می نمود

چون صور بخش هیولی خاک آدم می سرشت

سرورا وقت ضرورت خاصه چون من بنده را