درین بود انوری کامد غلامش

بهاری تا به روز حشر نشکفت

سحاب از آب چشمش صحن می شست

صبا از تاب زلفش فرش می رفت

که هیزم نیست چون آتش برآشفت

مرا گفت از چهار انگشت مردم

که بر چارم فلک طنزش زند سفت