بهاری تا به روز حشر نشکفت

به شب گفت اندرو بودم ز نورش

سواد شب ز چشمم ذره ننهفت

غلو می کرد کز حسنش زمین را

سحاب از آب چشمش صحن می شست

صبا از تاب زلفش فرش می رفت

درین بود انوری کامد غلامش