غلو می کرد کز حسنش زمین را

که آمد گنبد پیروزه را جفت

به شب گفت اندرو بودم ز نورش

سواد شب ز چشمم ذره ننهفت

بهاری تا به روز حشر نشکفت

سحاب از آب چشمش صحن می شست

صبا از تاب زلفش فرش می رفت