مباد روزی جز ملک تو جهان که جهان

که وام عذر تو جز کردگار نگزارد

ترا خدای چو بر عالم از قضا نگماشت

بجای تو دگری واثقم که نگمارد

به روز روشن از آن پس ستاره بشمارد

در این که هستی مردانه وار پای افشار

که بر سر تو فلک موی هم نیازارد