ای که ز تو آز شود پایمال

پشت زمین چون تو به واجب سپرد

بار بزرگیت زمین کی کشد

کیک و عماری نه محالیست خرد

وی که ز تو حرص برد دستبرد

من که ره از حادثه گم کرده ام

پی سپری می شوم اکنون چو کرد