وی که ز تو حرص برد دستبرد

بار بزرگیت زمین کی کشد

کیک و عماری نه محالیست خرد

ای که ز تو آز شود پایمال

من که ره از حادثه گم کرده ام

پی سپری می شوم اکنون چو کرد

عزم بر آنست که عهدی رود