مگر سیم سیماب شد دستش آتش

که درحال موش اجل برنمیزد

فلک ساغر ماه نو پیش دارد

که از جام همت جراعی بریزد

هر آنجا که این آمد آن می گریزد

که از موج دریای دستش کم آمد

که گوید که از کوه دریا نخیزد