پایه طاقتم بلند کنند

آخر این اختران بی معنیت

چند بخت مرانژند کنند

بی سبب هر زمان چو پایه خویش

به زمستان گر آتشی یابم

هفت عضوم برو سپند کنند

حلقه جیب کهنه در حلقم