به زمستان گر آتشی یابم

چند بخت مرانژند کنند

بی سبب هر زمان چو پایه خویش

پایه طاقتم بلند کنند

هفت عضوم برو سپند کنند

حلقه جیب کهنه در حلقم

هر زمان حلقه کمند کنند