مردکی بیند از این بیهده گو چاکرکی

بنده دم در کشد و هیچ بدان نفزاید

چون دگر روز بپرسد که فلان خواجه کجاست

تا بدو بگرود و پس به ادا بگراید

مشت کلپتره و بیهوده به هم درخاید

گویدش خواجه ما رفت کنون ده روزست

تا رسیدست برو دایه و زن می گاید