حوا به سعی دوک خودش رشته پود و تار

در تن مراست کهنه قبایی که پاره اش

دارد ز بخیه کاری ادریس یادگار

آدم به دست جود خودش پنبه کاشته

سوراخهای او کندم وام ریشخند

از هر طرف که پیش گروهی کنم گذار

لطفی نما که هست به راه قبای تو