حرص چو دانه بکشد همچو مور

جان که دلش سیر نگردد زتن

مرغ و قفس نیست که مرده است و گور

خشم چو دندان بزند همچو مار

طیره توان داد ملک را به قدر

سخره توان کرد فلک را به زور

چشمه خورشید شو از اعتدال