طیره توان داد ملک را به قدر

مرغ و قفس نیست که مرده است و گور

خشم چو دندان بزند همچو مار

حرص چو دانه بکشد همچو مور

سخره توان کرد فلک را به زور

چشمه خورشید شو از اعتدال

تا برهی از قصب و از سمور