مرا و حال مرا بی جمال طلعت تو

غمم چراست که از تو به نامه خرسندم

ز هرچه باشد خرسند را بسنده بود

چرا که بی تو همی عمر و عیش نپسندم

صفت ندیدم از این به چو دل برافکندم

چنان که تشنه به آب حیات و مرده به جان

به جان تو که به دیدارت آرزومندم