به حد و وصف نیاید که من ز غم چونم

گهی به نان شبانه به رهن دستارم

گهی نهند گرانجان و ژاژخا نامم

گهی دهند لقب احمق و سبکبارم

به وهم خلق نگنجد که من چه سان زارم

خدای داند زین گونه زندگی که مراست

به جان و دیده و دل مرگ را خریدارم