که چون بنفشه ز سستی فروشدست سرم

به خاصه چون تو شناسی که رنگ و بوی نداد

خرد به باغ سخن بی شکوفه هنرم

به صد زبانت چو سوسن بگفته بودم دی

گر اندکی عرق نسترن به دست آری

به من فرست وگرنه بگوی تا بخرم

زبان چو لاله به گرد دهان درافگندی