چون قفا شد جبین دولت و دین

از تو معمور بود چندین گاه

حصنهای حصین دولت و دین

بی تو دیدی که از پی یک سهو

تا قیامت چو باز دوخته چشم

مانده شیر عرین و دولت و دین

دیر مان ای به گونه گونه شرف