سقطه تو سواد مسکون را

گشته در ذمت سخای تو دین

زاسمان تا به پایه شرفت

از زمین تا به آسمان مابین

ای ز سکانش چون سواد از عین

به من از کربت و بلا آورد

که نیاورد کربلا به حسین