از محیط فلک فرو رفته

ز اعتدال بهار خاطر تو

بوستان کمال بشکفته

دامن همت تو گرد فساد

من ز بیداری قضا و قدر

روزها همچو بخت خود خفته

تو نپرسی که آخرت چون زد