وام بودت گوهری بر آسمان مه زاسمان

لاجرم احیاء آن ایام کرد ایام تو

ای در آن اندازه بزم جان فزایت کاندرو

آفتاب و ماه نو زیبد شراب و جام تو

آن رسانید و شد از وجه دگر در وام تو

آسمان از وام تو هرگز برون ناید ازآنک

دارد استظهار دور از دور بی انجام تو