نزاد مادر گیتی به صد هزار قران

هزار مرغ چو من صید دام و دانه تو

ز من زمین خداوند من ببوس و بگوی

که ای زمانه فضل و هنر زمانه تو

نه چون تو یا چو جگرگوشه یگانه تو

چو گردکی که رساند زمین به دامن تو

چو مویکی که ستاند هوا ز شانه تو