چو مویکی که ستاند هوا ز شانه تو

نزاد مادر گیتی به صد هزار قران

نه چون تو یا چو جگرگوشه یگانه تو

چو گردکی که رساند زمین به دامن تو

اگر ز روی ضرورت کرانه کردم دوش

ز خدمت تو و بیرون شدم ز خانه تو

تو بر زمانه نه آن پر گشاده سیمرغی