تو بر زمانه نه آن پر گشاده سیمرغی

چو مویکی که ستاند هوا ز شانه تو

اگر ز روی ضرورت کرانه کردم دوش

ز خدمت تو و بیرون شدم ز خانه تو

که خوابگاه مگس شاید آشیانه تو

ز جاه تو چه عجب کاختران کرانه کنند

بر آسمان ز موازات آسمانه تو