خالیست تا تو سرو سعادت برسته ای

ای آنکه جویبار جهان از نهال جود

الا نظیر خویش که آن را وجود نیست

از روزگار یافته ای هرچه جسته ای

دست از سرم به علت تقصیر برمگیر