احوال مبرمی و گدایی شاعران

تا حشر باقیست چو دریا توانگری

دست تو رازقست و ضمیر تو غیب دان

بی دعوی خدایی و لاف پیمبری

دانند همگان که مه شعر و مه شاعری

شد مدتی که عزم زمین بوس تازه کرد

در خدمت مبارک میمونت انوری