برآشوبی و سر سبک خواندت

ز گیتی پراگنده خوانی همی

چو رازت به شهر آشکارا شود

دل بخردان بی مدرا شود

خردمند گر پیش بنشاندت

تو عیب کسان هیچ گونه مجوی

که عیب آورد بر تو بر عیب جوی