خردمند گر پیش بنشاندت

چو رازت به شهر آشکارا شود

دل بخردان بی مدرا شود

برآشوبی و سر سبک خواندت

تو عیب کسان هیچ گونه مجوی

که عیب آورد بر تو بر عیب جوی

وگر چیره گردد هوا بر خرد