خود کند هیچ کس که دیده بود

پر شدست از سهیل تا به جدی

نه خیانت کنم نه اندیشم

انوری باش می چه گویی هی

از پس سور مهر ماتم دی

بد نگویم بگو چرا گویم

ممتلی را بود که افتد قی