طاق بوطالب نعمه ست که دارم ز برون

بی نیازند و مرا فاقه جاویدانی

تو که پوشیده همی بینی از دور مرا

حال بیرون و درونم نه همانا دانی

وز درون پیرهن بلحسن عمرانی

انوری این چه پریشانی و بی خویشتنی است

هیچ دانی که سخن بر چه نسق می رانی