که صبح جامه ندرد بر آسمان ز پگاهی

تویی که مسرع امرت ندید وهن توقف

تویی که عرصه جاهت ندید ننگ تباهی

ز رشک رای منیر تو هیچ روز نباشد

اگر به رنج نداری که هیچ رنج مبادت

ز حسب واقعه بنویس چند بیت کماهی

به یاد تست همانا حدیث بخشش اسبی