نوازنده مردم پارسا

بدین سوی همواره خرم بود

گه رفتن آیدش بی غم بود

پناهی بود گنج را پادشا

تن شاه دین را پناهی بود

که دین بر سر او کلاهی بود

خنک آنک در خشم هشیارتر