تن شاه دین را پناهی بود

گه رفتن آیدش بی غم بود

پناهی بود گنج را پادشا

نوازنده مردم پارسا

که دین بر سر او کلاهی بود

خنک آنک در خشم هشیارتر

همان بر زمین او بی آزارتر