همی بود تاج آید از موی تو

نخست آن خورد می که با زیب تر

تو باید که باشی برین پیش رو

که پیری به فرهنگ و بر سال نو

همی رنگ عاج آید از روی تو

بخندید شاپور و بستد نبید

یکی باد سرد از جگر برکشید