سیرم ز جان خود به سر راستان ولی

آب رخم همی رود و نان نمی رسد

پی پاره ای نمی کنم از هیچ استخوان

تا صدهزار زخم به دندان نمی رسد

بیچاره را چه چاره چو فرمان نمی رسد

از آرزوست گشته گر انبار غم دلم

آوخ که آرزوی من ارزان نمی رسد