که نور حسن تو بود از اساس عالم پیش

ریای زاهد سالوس جان من فرسود

قدح بیار و بنه مرهمی بر این دل ریش

به دلربائی اگر خود سر آمدی چه عجب

دهان نیک تو دلخواه جان حافظ شد

به جان بود خطرم زین دل محال اندیش