دهان نیک تو دلخواه جان حافظ شد

قدح بیار و بنه مرهمی بر این دل ریش

به دلربائی اگر خود سر آمدی چه عجب

که نور حسن تو بود از اساس عالم پیش

به جان بود خطرم زین دل محال اندیش