وآن را که او به صحبت من سر درآورد

وز دست سفلگان نپذیرفته ام عطا

وین فخر بس مرا که ندیده ست هیچکس

در نثر من مذمت و در نظم من هجا

جویم بدل محبت و گویم به جان ثنا

ور زلتی پدید شود زو معاینه

انگارمش صواب و نپندارمش خطا