هر آن کاو را ببیند کی دل اندر سیم و زر بندد

نگار من چو بر سیمین میان زرین کمر بندد

طمع باید برید از جان شیرین چون من آن کس را

که بیهوده دل اندر عشق آن شیرین پسر بندد

گهی از مشک زلف او حمایل در گل آویزد