گهی از مشک زلف او حمایل در گل آویزد

هر آن کاو را ببیند کی دل اندر سیم و زر بندد

طمع باید برید از جان شیرین چون من آن کس را

که بیهوده دل اندر عشق آن شیرین پسر بندد

گهی از قیر جعد او سلاسل بر قمر بندد

ز عشق او جهان من شود چون حلقه خاتم

چو زلف او ز عنبر حلقه اندر یکدگر بندد