هر کز هوای خط تو بیرون نهاد گام

حاسد بسی ز رشک تو باد ندم کشید

در موجگاه بحر شریعت نهنگ وار

شمشیر تو سفینه بدعت به دم کشید

دست اجل روان ز تن او به غم کشید

شاخ درخت دولت تو سایه دار گشت

تا بیخ او ز ابر سخای تو نم کشید