دست اجل روان ز تن او به غم کشید

در موجگاه بحر شریعت نهنگ وار

شمشیر تو سفینه بدعت به دم کشید

هر کز هوای خط تو بیرون نهاد گام

شاخ درخت دولت تو سایه دار گشت

تا بیخ او ز ابر سخای تو نم کشید

از هیبت بلارک خاراشکاف تو