ز لطفش آب هرجائی روانست

دمادم محو گشسته ازوصالش

ز حکمش باد سرگردان بهر جا

گهی در تحت و گاه اندر ثریا

ز فضلش قوت روح و روانست

ز دیدش خاک مسکین اوفتاده

ازان در عز و تمکین اوفتاده